Franciszek Karol Raczyński urodził się 3 września 1874 roku w Mszczonowie. Po otrzymaniu podstawowego wykształcenia w domu rodzinnym uczęszczał do szkół średnich w Warszawie, po czym wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach, w którym ukończył studia filozoficzno-teologiczne. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 lutego 1904 roku. Po kilku latach pracy w Kielcach powierzono mu stanowisko prefekta etatowego w szkole realnej w Sosnowcu, gdzie oprócz pracy nauczycielskiej i
duszpasterskiej włączył się w działalność charytatywną. W 1913 roku został wybrany prezesem Sosnowiecko-SieleckiegoChrześcijańskiego Stowarzyszenia Dobroczynności. Wzmożona działalność ks. Raczyńskiego w Towarzystwie rozpoczęła się w czasie I wojny światowej. Podstawowym zadaniem było wówczas dożywianie ubogiej ludności Zagłębia, czym zajmowała się zorganizowana przez ks. Raczyńskiego sekcja pomocy głodnym. Oprócz tego Towarzystwo zajmowało się wówczas prowadzeniem ochronek dla dzieci, zwłaszcza sierot oraz domów wychowawczych dla młodzieży, przy których organizowane były szkoły zawodowe.
Po zakończeniu wojny kontynuowana była przede wszystkim działalność opiekuńczo-wychowawcza. W 1921 roku , celem dalszego rozwoju Towarzystwa, nawiązano ściślejsze kontakty z Amerykańskim Czerwonym Krzyżem, który kilkakrotnie przychodził ze znaczną pomocą materialną.
Działalność ks. Raczyńskiego w dziedzinie filantropijnej znalazła uznanie u władz państwowych i kościelnych. Na wniosek wojewody kieleckiego, ks. Prałat został odznaczony "Krzyżem Zasługi", a w 1939 roku otrzymał dyplom uznania z Ministerstwa Przemysłu i Handlu za gorliwą pracę dla dobra społeczeństwa Sosnowca.
Na początku stycznia 1941 roku, po wygłoszonym wcześniej patriotycznym kazaniu, ks. Raczyński został aresztowany i brutalnie przesłuchiwany na gestapo w Sosnowcu, co doprowadziło do jego śmierci 26 stycznia 1941 roku.